chet zar: painter of dark

Deze middag kwam ik in de Boomerang-rekken een kaart tegen van ene Chet Zar, met een beeltenis van een soort lugubere paashaas. Na enig Google-werk blijkt het werk van Chet Zar vol te zitten met dit soort horror. Veel rokende, doodzieke, verminkte, mismaakte mensen. Erg hefig, erg mooi.

de tafel van 23

Bert Zonneveld, duinstruiner in Bakkum, vond begin dit jaar 23 tafelbladen. Een restaurant aan zee had brand gehad en de tafelbladen waren wegens rook- en waterschade afgedankt. Dit is aanleiding tot een tentoonstelling 'struinkunst' die eind dit jaar plaats zal vinden.
Eén van de kunstenaars die met een tafelblad in de weer is gegaan, is Ruben Steenman, die het blad beplakt heeft met organische motieven en vervolgens een tijd in een bos heeft gelegd. Laat de elementen het maar doen! Het resultaat ziet er geweldig uit.

De rest van de inzendingen

Erik Kriek

Een grote, kale man met baard en bril die hele mooie dingen maakt. Dat is Erik Kriek. Bekend om zijn ultrastrakke lijn en dito inkleuring. In zijn illustraties zit altijd een soort gloomy, duister sfeertje, niet zelden aangevuld met horror-elementen. De horror zie je vooral terug in zijn werk voor Schokkend Nieuws en bijvoorbeeld de posters voor de Nacht van de Wansmaak reeks. Ook zijn Gutsman reeks is schitterend. Dus als je weer eens door een van de vele magazines bladert waar meneer Kriek voor illustreert: scheur het uit en lijst het in.

Alles is Liefde

Jeumig, Nozz, worden we slap? Een romantische komedie? Ja, ik weet het, ook ik had mijn bedenkingen. Regelmatig sta ik met mijn vrienin in de videotheek en dan wordt al snel gegerepen naar de pasteltinthoezen met bijbehorende glimlachfoto's. De romantische komedie is in Hollywood inmiddels verworden tot routineus formulewerk. Maar de Nederlandse bijdrage aan het genre blijkt zowaar een aangename verrassing. Superfris en strak geschreven. En hoewel je bij de helft van de cast vooraf denkt dat het helemaal verkeerd gaat uitpakken, slagen ze er allemaal in om op één of andere manier toch een snaar te raken. Zelfs Daan Schuurmans was te pruimen!

Toch een paar kritische kanttekeningen (let op, spoileralerts!)
- Valerio Zeno als 16 jarige is niet echt geloofwaardig (hoewel ook hij lekker acteert)
- Sneeuw tijdens Sinterklaas?
- De stemmen die er later weer eens oer-Hollands slecht zijn ingezet

30 days of night

Tja, het horrorgenre. Die hele zombie-revival trok ik wel. Met name films als Dawn of the Dead en Shaun of the Dead waren erg vermakelijk. Maar toen kwam dat hele martelgenre, met Saw III als voorlopig dieptepunt. Begrijp me niet verkeerd, guts & gore vind ik geweldig, maar een horrorfilm kan zoveel meer zijn. Hopen dat de vampierenfilm 30 Days of Night de beloftes wel waarmaakt. Regisseur Sam Riami belooft in ieder geval veel goeds, maar dat is buiten de man die ons Evil Dead bracht ook degene die Spiderman 3 het witte doek op scheet. Dus: we wachten in spanning af. De site is alvast erg lekker.

Met o.a. Josh Hartnett
Gebaseerd op de graphic novel van Steve Niles en Ben Templesmith

Uier!

Stel: je bent je boeroepende koe moe, wat doe je dan? Juist, je breekt los en trekt de wijde wereld in. In het kort het avontuur van Uier, van illustrator, stripmaker en animator ckoe. Heerlijk hysterisch naïeve paginastripjes, kinderlijk lekker getekend in een mooi beperkt palet aan kleuren. En boekje nummer 3 is alweer uit, bij uitgeverij Bries. Als je toe bent aan een glimlach in je leven: kopen die handel.

the office us

The Office uit Engeland was geniaal. Bedacht door Ricky Gervais en Stephan Merchant, die ons inmiddels ook het even schitterende Extra's bracht. Een docu-achtige comedy die het kantoorleed pijnlijk grappig in beeld bracht. Met grote vrezen keek ik dan ook uit naar de Amerikaanse adaptie. Hoe kan zo'n ontzettend Brits ding daar slagen? Maar inmiddels durf ik het hardop te zeggen: The Office US is zeker zo geniaal als het Britse origineel. Het is nog pijnlijker. Waar de UK versie vooral draaide om typisch Britse humor, is in de US versie meer subtiliteit aangebracht. Je zit soms echt met medelijden te kijken naar de briljante Steve Carell, die buiten irritant, kortzichtig, incapabel en seksistisch vooral heel erg zielig is.
Kortom: heerlijke, onconventionele humor uit de US. Zonder lachband. Het kan blijkbaar!

Zo, bloggen maar

Waarom, Nozzman. In godesnaam waarom? Nou, aangezien ik op mijn andere site altijd alleen maar dingen laat zien die ikzelf gemaakt heb, vond ik het eens tijd worden om wat meer beschouwend op te gaan treden. Ik heb over veel dingen een mening, van sommige dingen ook verstand. Dus here goes nothing!